Hayata, belki Tanrı’ya, belki aşka, belki mutluluklara, belki güzelliklere. Huzur dolsun, adım atmak için onune çıkan her nedende içine huzur dolsun. Nefes aldığını ancak böyle anlıyorsun, sıradanlıkla yaşamaya devam ettiğinde değil de değişimlerin seni etkilemesine izin vererek, hayatı kabullenerek ve geçtiğin her patikadan tat alarak. Açılıp kapanan, yüzüne çarpan, çekip çıktığın, ardında bıraktığın, vedalaştığın, aralık bıraktığın her kapıdan keyif alarak. Bir de yolun Alaçatı’ya düşerse, mevsimler gelir geçer ama burası senin gökyüzün olur, nefes aldığın her anı değerli kılarsın. Tat alırsın, bir nefes denizden, bir yudum rakıdan… Hayattan tat alırsın ama en çok, ALAKAPI’dan tat alırsın.